Ładowanie...

WITAJ!





Młody i Reformowany

Ewangelia, apologetyka i kalwinizm!

Wizja niewiasty z Objawienia 12 w świetle Ojców Kościoła

Opis niewiasty obleczonej w słońce przedstawiony w Księdze Objawienia przez Apostoła Jana wywołuje wiele kontrowersji. Niektórzy widzą w nim symbol wniebowziętej Maryi, inni ludu Bożego a jeszcze inni próbują łączyć te interpretacje. Sprawdźmy więc, czego w tej sprawie możemy dowiedzieć się patrząc na historię interpretacji tego fragmentu przez Ojców Kościoła  :-)

Augustyn i 1 Tymoteusza 2:4

2018-07-25   Damian Dziedzic  
 

Werset z 1 Listu do Tymoteusza 2 rzekomo mówiący o powszechnej woli Boga w zbawieniu wszystkich ludzi bez wyjątku jest jednym z ulubionych miejsc, do którego zwracają się arminianie jak Dave Hunt, Norman Geisler czy David Allen. Sprawdźmy czego w tej sprawie możemy dowiedzieć się od Augustyna z Hippony.

Monarchiczny episkopat we wczesnym kościele rzymskim [updated]

Jeśli interesujesz się apologetyką albo po prostu jesteś w temacie z nauką kościoła rzymskokatolickiego (a powinieneś być, jeśli jesteś jego członkiem), to pewnie słyszałeś i to nie jeden raz, że biskup Rzymu jest następcą świętego apostoła Piotra, będącego rzekomo pierwszym biskupem tego miasta, który to przekazał autorytet i zwierzchnictwo swojemu następcy w Rzymie. Sukcesja ta trwa do dnia dzisiejszego i na tak zwanym Cathedra Petri zasiada dzisiaj przez wszystkich kochany, choć teologicznie bardzo różniący się od swojego poprzednika Benedykta XVI, papież Franciszek I.

W artykule tym chciałbym przyjrzeć się możliwie najwcześniejszym dokumentom, mówiącym o strukturze chrześcijańskich kościołów w pierwszych II wiekach, przede wszystkim skupiając się na kościele w Rzymie. Czy od samego początku istniał tam monarchiczny episkopat, z jednym biskupem na czele? Czy może władzę sprawowało kolegium prezbiterów-starszych? Jak świadectwa te wypadają w kontekście roszczeń kościoła rzymskokatolickiego?  Przekonajmy się.

Najstarsze i zarazem gnostyckie źródła przekonania o trwałym dziewictwie Maryi

W świetle dwóch ostatnich dogmatów dotyczących Maryi jako Niepokalanie Poczętej (1854, Pius IX, Ineffabilis Deus) oraz mówiących o jej wniebowzięciu (1950, Pius XII, Munificentissimus Deus), dogmat o Maryi zawsze Dziewicy wydaje się tym najbardziej historycznym i rzeczywiście tak jest. W porównaniu z dogmatami ogłoszonymi w XIX oraz XX wieku, których najstarsze wzmianki odnajdujemy dopiero setki lat po Chrystusie, szczególnie jeśli chodzi o Niepokalane Poczęcie Maryi i jej pierwsze sformułowanie przez brytyjskiego mnicha imieniem Eadmer (XII w.), odrzucone przez takich teologów jak Bernard z Clairvaux (XII w.), Piotr Lombard (XII w.), Bonawentura (XII w.) oraz Tomasz z Akwinu (XIII w.), nauka o Maryi zawsze Dziewicy sięga najdalej, bo aż II wieku po Chrystusie.

Kanon Nowego Testamentu w komentarzu Orygenesa do Księgi Jozuego

Sceptycy powiedzą, iż kanon Nowego Testamentu to późny wytwór, który zaczął stabilizować się dopiero pod koniec IV wieku i że do tego czasu był on całkowicie otwarty, przez co różniłby się on znacznie w zależności od tego, kogo konkretnie byśmy zapytali we wczesnym Kościele.  

Powszechnie uznaje się, że XXXIX List paschalny Atanazego z Aleksandrii z 367 roku po Chrystusie wykłada pierwszą kompletną listę wszystkich 27 ksiąg Nowego Testamentu i dlatego też do tego czasu kanon był otwarty i wszystkie inne opinie były równie słuszne jak i różnorodne.

Czy jednak jest to prawda? Czy rzeczywiście we wczesnym Kościele istniała tak znaczna różnorodność, jeśli chodzi o księgi należące do kanonu? Czy XXXIX List paschalny Atanazego jest pierwszą kompletną listą kanonicznych ksiąg i czego w tej sprawie możemy dowiedzieć się od Orygenesa?

Augustyn a eucharystia

Augustyn z Hippony urodził się w 354 r. n.e. w niewielkim portowym miasteczku w Północnej Afryce, był wybitnym filozofem i teologiem i do dziś uważany jest za jednego z najbardziej wpływowych myślicieli w historii Kościoła oraz całej zachodniej cywilizacji. Jego interakcje z donatystami oraz w późniejszym czasie z pelagianami na trwałe odcisnęły ślady w historii chrześcijaństwa a jego magnum opus, Państwo Boże stało się politycznym i religijnym fundamentem na kolejne tysiąc lat. Dlatego też wielu powołuje się na jego twórczość w różnego rodzaju teologicznych dysputach i próbuje przeciągnąć Augustyna na swoją stronę.

Justyn Męczennik a ofiara eucharystyczna

Justyn Męczennik był wczesnochrześcijańskim apologetą, urodzonym i wychowanym w zamożnej rzymskiej rodzinie w Samarii na początku II wieku (~100 n.e.). Zaznajomiony był z grecką filozofią - studiował stoicyzm, pitagoreizm oraz platonizm, podążał za wędrownymi nauczycielami, od których nauczył się owych greckich nurtów filozoficznych. Swój spokój odnalazł u Platona, aż pewnego dnia przechadzając się brzegiem morza, spotkał pewnego starszego mężczyznę, który okazał się Chrześcijaninem. Wtedy to jego wiara w ludzką mądrość została zachwiana a starszy mężczyzna skierował go do pism proroków Starego Testamentu – od tego wydarzenia podróż Justyna w stronę Chrześcijaństwa rozpoczęła się.

Justyn jest autorem I i II Apologii, które w dużej mierze krytykują rzymskie nastawienia do Chrześcijaństwa oraz Dialogu z Żydem Tryfonem, którego głównym wątkiem jest przedstawienie Jezusa jako Mesjasza, zapowiedzianego w Starym Testamencie.

W pismach tych zostały także poruszone kwestie codziennego życia Chrześcijan, chrztu, eucharystii i ofiary Jezusa i to właśnie te ostatnie będą poruszone w tym artykule. Jeśli nie czytałeś / czytałaś jeszcze poprzedniego wpisu dotyczącego Ignacego Antiocheńskiego i eucharystii, to zalecam wpierw zapoznać się z tamtym artykułem.

Czy Justyn wierzył w eucharystię jako bezkrwawą ofiarę przebłagalną z Ciała i Krwi Jezusa Chrystusa składaną Bogu? Przekonajmy się ^^

Ignacy Antiocheński a eucharystia

Ignacy Antiocheński to jeden z pierwszych Ojców Kościoła, biskup Antiochii, położonej w Syrii, autor siedmiu listów napisanych do kościołów w Azji Mniejszej, w Rzymie oraz do Polikarpa, które sporządził podczas swojej męczeńskiej podróży do Rzymu, gdzie miał zostać rzucony na pożarcie dzikim zwierzętom.

Dzieła Ignacego, ze względu na swoją wczesną datę (~107 n.e.), stanowią cenne źródło informacji na temat sytuacji, w jakiej znajdowali się pierwsi Chrześcijanie, z kim musieli się zmagać oraz na temat tego w co wierzyli na samym początku II wieku. Niestety, jest to także powód, dla którego wielu czytających jego listy, pragnie odnaleźć w nich swoje teologiczne odbicie i w wyniku czego niejednokrotne Ignacy zostaje zamieniony w kogoś, kim nie był.

Zamiast rozpatrywać jego słowa w kontekście, w którym się znajdował i interpretować je w świetle poprzedzających wypowiedzi oraz całości jego twórczości, niektórzy usiłują, skupiając się na wyizolowanych wersetach, stworzyć iluzję, jakoby Ignacy Antiocheński wierzył w takie koncepcje jak transsubstancjacja (przeistoczenie) lub ofiara eucharystyczna.

Rzym przemówił, sprawa zakończona?

Roma locuta (est) causa finita (est) łac., Rzym przemówił, sprawa zakończona. Słowa te przypisuje się Augustynowi z Hippony, który rzekomo wypowiedział je podczas jednego ze swoich kazań – chodzi tutaj konkretnie o kazanie nr 131, wygłoszone 23 września 416r. Apologeci rzymskokatoliccy często powołują się na te słowa, żeby wskazać, że we wczesnym Kościele (no może nie aż tak wczesnym, bo to V wiek n.e.), wierzono w prymat biskupa Rzymu nad innymi biskupami i że nawet Augustyn, który jest sam w sobie ogromnym autorytetem, zarówno dla katolików jak i protestantów, rozumiał, że to właśnie Rzym miał ostateczne słowo w sprawach wiary. Czy rzeczywiście św. Augustyn jest autorem tych słów? Przekonajmy się ^^

4 podstawowe fakty dotyczące ewangelii Mateusza, Marka, Łukasza i Jana

Ostatnimi czasy dość często słyszy się dyskusje na temat różnorakich ewangelii, które nie trafiły do kanonu Nowego Testamentu. Wskazuje się między innymi na Ewangelię Tomasza, Maryi czy wiele innych tego typu dzieł, które powinny znaleźć się na kartach naszego NT a które to Kościół albo jakaś inna organizacja w późniejszych wiekach wczesnego chrześcijaństwa zatuszowała po nich ślady i spośród wszystkich tych ewangelii wybrała te cztery, które pasowały jej ideologii. I gdyby to inni wygrali te teologiczne wojny, to prawdopodobnie nie czytalibyśmy dzisiaj Marka, Mateusza, Łukasza i Jana, lecz ewangelię Tomasza, Marii, Prawdy itd.

Dodatkowo ci sami ludzie, idą krok dalej i niejednokrotnie wskazują, że owe zaginione lub odrzucone ewangelie dają nam dużo lepszy, prawdziwszy obraz tego, kim tak naprawdę Jezus Chrystusa jest. Są nawet tacy, którzy wydali swoją własną wersję kanonicznych ewangelii, dodając do znanych nam czterech, piątą – Ewangelię Tomasza i używając różnych kolorów czcionki, wskazali na to jakie fragmenty posiadały bardziej lub mniej prawdopodobny związek z historycznym Jezusem. Chodzi tutaj o dość kontrowersyjną grupę jaką jest Jesus Seminar.

Dlatego też zadajmy sobie to pytanie, dlaczego akurat te 4 a nie inne? Czym wyróżniają się one spośród dziesiątek innych ewangelii, o których istnieniu wiemy? Dlaczego akurat te 4 trafiły do naszego kanonu Nowego Testamentu?

Athanasius Contra Mundum

W zaledwie kilka lat po soborze w Nicei, który miał miejsce w 325 r. po Chrystusie wpływy polityczne arian zaczęły gwałtownie wzrastać. Dzięki takim osobom jak Euzebiusz z Nikomedii (nie mylić z chrześcijańskim historykiem Euzebiuszem z Cezarei), posiadający bliskie więzi z Konstancjuszem II, który to po śmierci swojego ojca Konstantyna Wielkiego przejął wschodnią część Imperium, arianizm znacznie umocnił swoją pozycję. W pewnym momencie można było śmiało stwierdzić, że przeważająca większość chrześcijan uległa militarnemu i politycznemu aparatowi, który arianie wykorzystali przeciwko wszystkim tym, którzy stali w zgodzie z ustaleniami soboru w Nicei.

P52 a Ewangelia Jana

Rylands Library Papyrus P52 to niewielki fragment papirusu, wielkości karty kredytowej, który zawiera porcje dialogu między Jezusem a Piłatem z Ewangelii Jana, rozdziału 18 i jest uważany za najstarszy zachowany fragment Nowego Testamentu.

Odkrycie tego papirusu okazało się tak wielkim wydarzeniem, że wszystkie pewne i ustalone konkluzje wielkich uczonych tamtych czasów, dotyczące daty i historyczności Ewangelii Jana zostały, tak po prostu wywrócone do góry nogami.

Grzegorz Wielki a kanon Starego Testamentu

Kanon Starego Testamentu to kwestia sporna pomiędzy katolikami a protestantami, dlatego też powstało wiele artykułów i książek na ten temat, których autorzy powołują się na konkretnych Ojców Kościoła, konkretne zbiory ksiąg jak na przykład Septuagintę czy wskazując na księgi, które używane były przez Żydów, którym to zostały powierzone wyrocznie Boże (Rzymian 3:2).

Problem kanonu pojawia się także w kontekście czyśćca, ponieważ zarówno Katechizm Kościoła Katolickiego (KKK 1032) jak i katoliccy apologeci wskazują na ustępy znajdujące się w spornych księgach, jak na przykład Machabejska II. Równie często słyszy się, że księgi te od zawsze znajdowały się w kanonie ST i uznawane były przez cały i uniwersalny Kościół. Czy jednak jest to prawda i czego w tym temacie możemy dowiedzieć się od papieża Grzegorza Wielkiego?

Ireneusz a pierwsze powołanie się na apostolską tradycję

Czy zastanawiałeś/łaś się kiedyś kto tak właściwie jako pierwszy i w odniesieniu do czego, powołał się na konkretną tradycję, której nie znajdziesz na kartach Pisma Świętego, a co do której dana osoba twierdziła, iż owa tradycja została przekazana Kościołowi jako nauka samych apostołów? Jeśli tak, to zachęcam Cię do zapoznania się z tym ciekawym faktem ^^